خیابان دکتر شریعتی، جنب حسینیه ارشاد، خیابان قبا، پلاک 33
021-2705

زاج

زاج

نام سولفات آلومینیوم

زاج-

مدل سولفات آلومینیوم

پوردی و نباتی-

نام تجاری

زاج سفید-

شکل ظاهری

پودری-

وزن(کیلوگرم)

30-

گروه رنگی

سفید-

محصولات مرتبط

کلر استخر

image

کات کبود

image

اسید خشک

image

اسید

image

مقالات مرتبط

 رفع آلودگی آب استخرها

12نظر

رفع آلودگی آب استخرها

,کیفیت بهداشتی آب استخر کیفیت بهداشتی آب استخر با آزمایشات ویژه میکروبی، شیمیایی و فیزیکی مشخص می شود. آزمایشات بایستی منطبق با روش های آنالتیک توصیفی در روش های استاندارد برای آزمایشات آب و فاضلاب باشد. PH: میزان آن بین 7.2-8 می باشد. قلیایت: قلیایت میتل اورانژ حداقل 50میلی گرم در لیتر و حداکثر 150میلی گرم در لیتر 150>قلیایت>50 زلالیت آب استخر: زلالیت آب استخر باید به نحوی باشد که اگر به یک صفحه سیاه و سفید به قطر 15.24 سانتیمتر(6اینچ) که در پایین ترین نقطه استخر قرار دارد از کنار استخر نگریسته شود به وضوح قابل رویت باشد. (انیستوی ملی استخرها زلالیت 0.5JTU یا کمتر را توصیه می کند.) ارگانیزم های کلی فرم (در نمونه ای که کلر آن خنثی باشد) در عرض یک ماه در حالی که استخر در حال استفاده باشد بیشتر از0.15 نمونه نبایستی مثبت باشد. در آزمایش های تاییدی و در روش فیلتر غشایی بیش از یک فرم کلی در 50میلی لیتر نباید وجود داشته باشد. حداکثر کدورت آب استخر بر حسب واحد جکسون (JTU) معادل 0.5 بوده و کدورت کمتر از 0.1JTU عالی است. کلرزني كلر و مشتقات آن بيشترين نقش را در گندزدايي استخرها بعهده دارد.اين مواد عمدتا شامل گاز كلر ، هيپوكلريت سديم ، هيپوكلريت كلسيم يا قرصهاي تري كروسيانوريك سديم است مقدار قرص كلر لازم وقابل افزايش به آب استخر ميتواند به حجم كل آن ، 5تا6 گرم براي هرمتر مكعب باشد.كلر باكتريها را از بين مي برد وقادر است با باقيمانده آلودگي هاي فردي موجود ناشي از شناگران در داخل استخر مقابله نمايد.براي ضدعفوني كردن بهتر است ابتدا كلر در مقداري آب حل شده ومحلول غليظ به جريان آب ورودي استخر اضافه شود. ساخت استخر البته در صورتيكه بار استحمامي متغير باشد جهت تثبيت ميزان باقيمانده كلر ، از محلول آمونياك قبل از كلرزني استفاده ميكنند ، يون كلرامين تشكيل شده از پايداري بيشتري برخوردار است. كلروكلرامين موجب فساد وتجزيه جلبكها شده ودفعات تمييزكردن كف استخر را كاهش مي دهد.آزمايش كلرومتريك يعني آزمايش پيوسته آب استخر از ضروريات است تا دائما ميزان تركيبات آن با مقدار استاندارد كنترل شود.كلر معمولا به سه شكل در دسترس است كه عبارتند از هيپوكلريد سديم ، هيپوكلريدسديم (هيپوكلريدسديم با آب مخلوط شده ومحلول حاصل به آب تزريق مي شود) به صورت جامد وبه شكل پودر ، دانه ويا قرص در بازار موجود بوده وبه خوبي در آب حل مي شود.هرچند قابليت نگهداري آن در انبار زياد است اما بايد در جاي خنك و در ظروف ضدزنگ نگهداري شود مقدار كلر موجود در هيپوكلريد كلسيم حدود60تا70 درصد است. هيپوكلريدسديم كه در منازل بعنوان سفيدكننده مورد مصرف است محلول بوده و داراي حدود18 درصد كلر مي باشد.گاز كلر ماده اي سمي است واين گاز در سيلندرهاي زردرنگ وتحت فشار از 50 كيلوگرم تا يك تن بصورت مايع ذخيره شده وبراي تزريق آن به داخل لوله از دستگاههاي كلرزن استفاده مي شود. توصيه مي شود كه كلردهي به آب همواره پس از فرآيند صافي گذراني صورت گيرد. (معمولا آنچه در عمل توسط نيروهاي تعمير ونگهداري اتفاق مي افتد تزريق نمودن محلول هيپوكلريد كلسيم توسط پمپ جرياني قابل تنظيم در مسير مكش كلكتور اصلي استش) ساخت استخر

 پاکسازی و ضدعفنی آب های سطحی

12نظر

پاکسازی و ضدعفنی آب های سطحی

,با توجه به قرار گرفتن دریچه های خروجی آب در کف استخرها و با در نظر گرفتن این مطلب که در هر سیکل گردش، درصد کمی از آب های سطحی با عبور از سیستم فیلتراسیون تصفیه می شود، نیاز به یک سیستم جهت تصفیه و ضدعفونی آب های سطحی در اغلب استخرها اجتناب ناپذیر خواهد بود. روش های گوناگونی برای تخلیه یا تصفیه آب های آلوده سطحی وجود دارد که برخی از آن ها عبارتند از: • انتقال آب های آلوده سطحی به فاضلاب (استفاده از گریل هم سطح) • تخلیه آب های آلوده سطحی، از سطوح مرطوب اطراف کاسه استخر (استفاده از مخزن متعادل سازی) • استفاده از کانال های سرریز توکار • استفاده از سرریزهای نقطه ای یا اسکیمرها ساخت استخر,همانطورکه پیش از این مطرح شد یکی از روش های پاکسازی آب های آلوده سطحی، استفاده از گریل های نصب شده در اطراف استخر جهت انتقال آب آلوده به فاضلاب می باشد. سیستم سرریز هم سطح، ابتدا در استخرهای تفریحی و آموزشی مورد استفاده قرار می گرفت؛ در صورتی که در حال حاضر از این نوع سیستم ها در استخرهای آموزشی، تمرینی، مسابقات و تفریحی به نحو مطلوبی استفاده می شود. سیستم سرریز هم سطح با کانال سرتاسری و پرظرفت، جذب موج و تلاطم آب استخر را به راحتی امکان پذیر نموده و مناسب استخرهای سرپوشیده می باشد. انتقال آب های آلوده سطحی به فاضلاب ( استفاده از گریل هم سطح):,در این روش آب استخر هم سطح با محیط پیرامون کاسه استخر( کف های مرطوب) است. در این حالت بخشی از آب به صورت دائمی سرریز کرده و پس از عبور از یک دریچه به کانال پیرامون کاسه استخر می ریزد و به مخزن متعادل سازی منتقل می شود. این نوع مخازن نقش یک منبع ذخیره آب را در استخرها ایفا می کنند و در هنگام کاهش سطح آب استخر (به دلیل خروج شناگران) آب موجود در این مخازن پس از گرمایش و عبور از سیستم فیلتراسیون به استخر بازگردانده می شود. این عامل سبب می شود که درصد آلودگی و میزان تلاطم در سطح آب به صورت قابل ملاحظه ای کاهش یابد. البته در این روش باید تمهیدات لازم جهت جلوگیری از ورود آلودگی کف به داخل سیستم فیلتراسیون در نظر گرفته شود. نمایی از یک استخر که در آن از روش تخلیه آب های سطحی استفاده شده است [(img)|1031459814541001B]تخلیه آب های آلوده سطحی، از سطوح مرطوب اطراف کاسه استخر,در گذشته کانال های سرریز به منظور جمع آوری خار و خاشاک روی سطح آب استفاده می شد. این عامل سبب ورود جریان دائم آب از یک سو و سرریز آب از سوی دیگر و از بین رفتن آب تصفیه (در هنگام حضور شنناگران در استخر) شده، باعث شد تا اندیشه تصفیه آب سرریز مورد توجه قرار گیرد. در این روش شیارهایی در حاشه کاسه استخر تعبیه شده که آب سرریز شده به وسیله این شیارها و سیستم لوله کشی به سمت تجهیزات فیلتراسیون و گرمایش مجدد آب منتقل می شود. نکته حایز اهمیت در طراحی کانال های سرریز این است که این کانال ها در طول حاشیه استخر باید در سطح یکنواختی باشد تا با تغییر تعداد شناگران و جابه جایی آن ها در استخر، تغییری در ارتفاع آب استخر ایجاد نشود. به منظور تنظیم سطح آب در محدوده قابل قبول و کنترل آب سرریز شده می توان از یک مخزن متعادل سازی استفاده کرد. البته گنجایش مخزن متعادل سازی باید متناسب با حجم آب سرریز شده از استخر در اوج ساعات کاری آن باشد. همچنین می توان به همراه مخزن از یک سیستم آب جبرانی اتوماتیک نیز بهره برد و با استفاده از آن سطح آب سیستم را در حداقل مقدار ممکن حفظ کرد. تنظیمات سیستم آب جبرانی، باید به گونه ای باشد که مخزن متعادل سازی تا حداکثر گنجایش پر نشود؛ زیرا در این حالت با وجود این که شناگران در استخر حضور ندارند مخزن پر است و با ورود اولین شناگر به استخر و خروج اندکی آب، سرریز آب از مخزن صورت می گیرد. علاوه بر این در طراحی این نوع سرریزها؛ برای راحتی و ایمنی شناگران توصیه می شود که فاصله لبه استخر تا سطح آب به حداقل ممکن کاهش یابد؛ از این رو، عرض و عمق کانال سرریز باید به بیشترین اندازه ممکن افزایش یابد. از آنجایی که ایجاد سطح آب ساکن و بدون موج در استخرهای مسابقه از اهمیت بسیاری برخوردار است، این نوع سرریز با آب روی گود و پهن نیز موج گیر مناسبی برای این نوع استخرها خواهد بود. در استخرهایی که در آن ها سرریزهایی از نوع توکار نصب می گردد، باید علاوه بر کانال انتقال سرریز آب استخر به سیستم تصفیه، یک کانال دیگر نیز در حاشیه و کنار لبه استخر با درپوش پلاستیکی مناسب ایجاد نمود؛ تا آب های ناشی از خروج شناگران و یا شیرجه آن ها و نیز آب حاصل از شسست و شوی حاشیه استخر از طریق آن وارد سیستم فاضلاب شده و از ورود مجدد آب به داخل کاسه استخر جلوگیری گردد. در انواع سرریزهای تعبیه شده در اطراف استخر لازم است خروجی سرریزها به فاصله 3-4.5m از یکدیگر در داخل سرریز و دورتادور محیط استخر تعبیه شود. استفاده از کانال های سرریز توکار,استفاده از اسکیمرها یا کف آبروها جزء ساده ترین و ابتدایی ترین روش ها به منظور جمع آوری اجسام شناور، چربی بدن شناگران و تخلیه آب های آلوده سطحی استخر می باشد. اسکیمرها در فواصل معین (10-15ft) دورتادور حاشیه کاسه استخر نصب شده و به صورت خودکار با تغییر سطح آب فعال می شوند. در نهایت، آب وارد شده به آنها در اثر لوله کشی به فاضلاب یا سیستم تصفیه منتقل می شود. به علت راندمان پایین این روش نسبت به دو روش قبلی، بیشتر منابع موجود، نصب آنها را الزامی نمی دانند و معمولا در استخرهای کوچک و یا خانگی با بار کم مورد استفاده قرار می گیرند. این نوع سرریزها ویژگی جذب موج ندارند و دارای ظرفیت محدود می باشند بنابراین از این نوع سیستم نباید به تنهایی در استخرهای عمومی استفاده کرد. کف آبروها باید توانایی نگهداری اجسام شناور ورودی را داشته و از برگشت آن ها به داخل استخر جلوگیری نمایند. نمایی از یک اسکیمر [(img)|1031452234541001B]اسکیمرها,هرچه تعداد افرادی که هم زمان در استخر شنا می کنند بیشتر باشد، میزان آلاینده های ورودی به آب نیز افزایش می یابد. به منظور ایجاد محیطی سالم، بهداشتی و ایمن برای شناگران و حفظ کیفیت آب در محدوده قابل قبول، لازم است تعداد افرادی که به طور هم زمان در استخر شنا می کنند و در محدوده معینی باشند. در استانداردها و آیین نامه ها مقادیر متفاوتی برای محاسبه بار شناگران در نظر گرفته شده است. برای مثال در استاندارد HSE به ازای هر نفر 3m2 از سطح کاسه استخر تعیین شده و گاهی به منظور آسایش شناگران به این مقدار تا 4.5 m2 برای هر نفر افزایش می یابد. در استخرهای عمومی به ازای هر سکوی شیرجه نیز (100ft2) 9.3 m2 از سطح استخر محاسبه شده است. علاوه بر موارد فوق در استاندارد ANSI.NSPI-1 بار ناشی از حضور شناگران در استخرهای عمومی به صورت زیر مطرح شده است: بار ناشی از حضور شناگران در استخر [(img)|1031455344541001B] علاوه بر داده های فوق روابط و جداول دیگری وجود دارد که در آن با استفاده از مساحت کاسه استخر می توان بار استحمامی استخر را در هر لحظه و در طول روز بدست آورد. جدول زیر توسط انجمن استخرهای آمریکا تنطیم شده و ظرفیت استخرهای ارایه شده در آن بر اساس گردش 24 ساعته آب و روابط زیر تعیین شده است: (L*W)/25 = بار استحمامی استخر در هر لحظه (C * VL) ÷ (T * Q) = (C * VL) ÷ (6.25 * T3) = ظرفیت استحمامی استخر در روز L: طول استخر W: عرض استخر Q: حجم آب مورد نیاز برای هر شناگر (گالن) T: مدت زمان یک گردش کامل آب استخر (ساعت) C: ساعات گردش آب استخر VL: حجم استخر (گالن) [(img)|1031456344541001B] ابعاد قانونی استخرهای شنا [(img)|1031457344541001B]بار ناشی از حضور شناگران,نحوه و مکان اسقرار دریچه های ورودی و خروجی آب در استخرها از اهمیت بسیاری برخوردار است؛ زیرا در قسمت کم عمق، به دلیل تجمع شناگران، آلودگی در سطح و عمق آب بیشتر از سایر نقاط است؛ بنابراین جهت جریان ورودی و خروجی آب باید به گونه ای باشد که غلطت آلاینده ها در این مناطق کاهش یابد و یک لایه غیر رسوبی از کلر در سراسر بدنه استخر باقی بماند. علاوه بر این در تعیین مکان ورودی ها باید دقت نمود. تا در گوشه های استخر، مناطق مرده ایجاد نگردد.(منطور مناطقی هستند که تحت پوشش آب ورودی قرار نمی گیرند.)تعداد و مووقعیت مجاری ورودی و خروجی آب,تنظیم تعداد و محل مجاری ورودی آب از عوامل تاثیر گذار در سرعت جریان آب است. به گونه ای که تعداد نازل ها باید به اندازه باشد که سرعت آب در عمق کمتر از (5.9 ft) 1.8m بیش از (295-390 fpm) 1.5-2m/s نشود. همچنین سرعت آب در مناطق کم عمق و حساس مانند حاشیه پله ها، که تلاطم بیش از حد آب مشکل ساز است، باید کمتر از (98fpm) 0.5 m/s باشد. علاوه بر این، عموما شدت جریان ورودی هر نازل را 15-20 gpm در نظر می گیرند تا حداقل افت فشار در مسیر ایجاد شود و محل ورودی ها را معمولا در عمق 30-80 cm از سطح آب در فواصل 10-20 ft از یک دیگر قرار می دهند. البته به منظور جلوگیری از ایجاد مناطق مرده در گوشه های استخر، لازم است ورودی هایی در فاصله 1.5 m از گوشه استخر و به گونه ای نصب شود که آب به طور مماس بر دیواره مجاور جریان یافته و یک گردش مارپیچ حاصل آید؛ تا تخلیه آب ورودی با آب موجود سریع تر صورت گیرد. بر اساس اطلاعات موجود در برخی منابع، در استخرهایی با عرض بیشتر ازm 18لازم است علاوه بر نازل های نصب شده بر روی دیواره ها، از ورودی کفی نیز استفاده شود. در این حالت کلیه ورودی های کف باید با سطح کف استخر هم تراز باشد. جهت حصول اطمینان از جریان مطلوب آب در بخش استخر، لازم است روی هر ورودی، شیر فلکه تنظیم جداگانه نصب کرد. برای این کار می توان از ورودی قابل تنظیم به جای شیر استفاده نمود. قطر لوله های خروجی از موتورخانه در سیستم لوله کشی آب استخر، بر مبنای دبی آب در هر لوله و نرخ افت فشاری معادل 50 فوت بر 1000 فوت طول لوله تعیین می گردد. قطر لوله های ورودی به استخر بر اساس دبی عبوری از آنها و با استفاده از جدول زیر تعیین می شود. [(img)|1031456354541001B] با استفاده از چیدمان صحیح نازل ها، دورتا دور استخر می توان آب تصفیه شده ورودی را در تمام نقاط استخر توزیع کرد. همچنین قطر هر نازل را می توان با توجه به دبی خروجی و با استفاده از جدول فوق محاسبه کرد. در سیستم لوله کشی استخرها، هریک از انواع مختلف لوله (گالوانیزه، پلیمری، پلیمری-فلزی، برنجی و مسی) را می توان به منظور لوله کشی مجاری ورودی مورد استفاده قرار داد؛ اما لوله های گالوانیزه، برنجی و مسی از مطلوبیت کمتری برخوردار است. در چنین کاربردهایی، لوله آهنی گالوانیزه در مدت کوتاهی زنگ میزند و ممکن است زنگ آهن در ورودی ها ظاهر گشته و در نتیجه لازم است استخر در فواصل کوتاه تری تمیز گردد، که این امر مستلزم صرف هزینه بالاست. همچنین لوله های پلیمری، تحمل دما و فشار بالا را ندارند و ضریب انبساط طولیشان زیاد است؛ اما لوله های پلیمری-فلزی بهترین گزینه به منظور لوله کشی آب استخرها می باشند؛ زیرا مزایای لوله های فلزی و پلیمری را هم زمان دارا است و علاوه بر طول عمر بالا، نیازی به تعمیرات و نگهداری ندارند. این نوع لوله ها تقریبا برای تمام تاسیسات ساختمان قابل استفاده است. در هر صورت و صرف نظر از جنس لوله مصرفی، عایق کاری همه لوله ها در تمام مسیر حرکت لوله (از موتورخانه تا مصرف کننده) الزامی است. تعداد و موقعیت مجاری ورودی آب,مسیر جریان آب در داخل استخر از نازل های ورودی شروع شده و به مجاری خروجی ختم می شود. خروجی اصلی استخر در عمیق ترین نقطه کف قرار دارد، تا امکان گردش مداوم و تخلیه آب استخر ظرف مدت نسبتا کوتاه 4 تا8 ساعت فراهم شود. صفحه مشبک نصب شده روی دریچه خروجی به گونه ای است که توسط شناگران جا به جا نشده و ابعادش به اندازه ای است که بدن شناگران (کف پا) نتواند سطح آب را بپوشاند. مساحت سرپوش مشبک، حداقل 4 برابر سطح مقطع لوله برگشت در نظر گرفته می شود؛ تا جریان های مکشی و افت فشارها کاهش یابد. [(img)|1031452474541001B] در هر استخر به منظور جلوگیری از ایجاد جریان گردابی باید حداقل از دو دریچه خروجی استفاده کرد. فاصله این خروجی ها از یک دیگر حداقل دو متر و از دیواره های جانبی سه متر بوده و سرعت جریان آب در خروجی لوله های مکش نباید از (98fpm)0.5 m/s بیشتر باشد. علاوه براین، به منظور گردش بیشتر آب در کاسه استخر، و جلوگیری از ایجاد جریان گردابی در خروجی های اصلی کف استخر، می توان از دو یا چند دریچه کوچک خروجی بر روی دیواره ها استفاده کرد. قطر لوله های متصل به این دریچه ها را معمولا 3 in در نظر می گیرند. [(img)|1031457835541001B]تعداد و موقعیت مجاری خروجی آب

 بررسی خواص شیمیایی آب استخر

12نظر

بررسی خواص شیمیایی آب استخر

,رعایت این محدوده تقریبا در تمام استانداردها مورد تایید قرار گرفته است؛ اما مسئله اصلی در استخرها چگونگی دستیابی به این محدوده، روش ثابت نگه داشتن غلظت مواد شیمیایی موجود در آب و ایجاد تعادل بین آنها بدون برهم زدن تعادل سایر اجزای موجود در آن می باشد. آب در حقیقت یک حلال است، که مواد معدنی و آلی را در خود حل می کند. آبی که از نظر شیمیایی در تعادل باشد، نه خورنده (اسیدی) است و نه تولید رسوب (بازی) می کند. از سوی دیگر عدم توازن شیمایی سبب رشد میکروارگانیزم ها (جلبک ها، قارچ ها و باکتری ها)، تغییر رنگ و بوی آب، افزایش خواص خورندگی و آسیب رسیدن به سازه و تجهیزات بنا می شود. عوامل متعددی در ایجاد تعادل شیمیایی آب، به صورت مستقیم یا غیرمستقیم دخیل هستند؛ اما پنج عامل از مهم ترین این پارامترها به شرح ذیل می باشد: • PH آب (محدوده متداول7.4-7.6) • میزان قلیایی بودن آب (محدوده متداول: 80-150ppm) • سختی آب (محدوده متداول: 200-400ppm) • مقدار کل ذرات جامد محلول در آب یا TDS کم تر از 1000ppm دمای آب، سرعت باد، نرخ تبخیر آب، بار ناشی از حضور شناگران ,محدوده ایده آل PH آب استخر و جکوزی بین 7.4-7.6 است. پایین بودن مقدار PH آب نشانه اسیدی بودن آن است، که علاوه بر خوردگی سازه و تجهیزات، سبب تورم پوست و چشم شناگران می شود. در این حالت محلول کلر اضافه شده به آب سریع تر تجزیه شده و خاصیت ضدعفونی کنندگی خود را از دست می دهد. از سوی دیگر، بالا بودن میزانPH آب به معنای قلیایی بودن آن است که موجب کدر شدن آب و ایجاد رسوب در کف استخر و داخل تجهیزات خواهد شد. بنابراین با توجه به موارد فوق حفظ PH آب در محدوده یاد شده از مهمترین عوامل حفظ کیفیت آب در محدوده مطلوب می باشد. اضافه کردن مواد قلیایی مانند کربنات کلسیم، سبب افزایش مقدار PH آب و افزودن مواد اسیدی همچون اسید هیدروکلریک سبب کاهش PH آب و اسیدی شدن آن می شود. ساخت استخرPH آب,یکی دیگر از پارامترهایی که در سنجش خواص شیمیایی آب استخرها در نظر گرفته می شود، میزا قلیایی بودن آب آنها است. تنظیم این عامل در محدوده ای قابل قبول، مانع از ایجاد نوسانات شدید و تغییرات ناگهانی در مقدار PH آب خواهد شد. در هرصورت، مقدار مناسب مواد قلیایی موجود در آب 80-150 ppm می باشد. اگر غلظت این مواد کمتر از 80ppm باشد، حتی بالا بودن PH آب، مقدار اسید اضاففه شده بیش از حد معمول بوده و در صورتی که بیش از 200ppm باشد تنظیم PH در محدوده ای متداول بسیار دشوار خواهد بود. به هر حال پیش از تنظیم مقدار PH لازم است غلظت مواد قلیایی موجود در آب سنجیده شود. میزان قلیایی بودن آب,سختی آب یا سختی کلسیم، معیاری از مقدار یکی از مواد بازی (مانند کلسیم) موجود در آب است که مقدار اضافی آن از حالت محلول خارج شده و روی جداره، کف و داخل دستگاه های گردش آب رسوب می کند و سبب خوردگی آنها می شود. سختی آب مهمترین عامل تشکیل رسوب در دیگ های بخار، مبدل حرارتی، برج های خنک کننده و تجهیزات سیسستم گردش آب می باشد. بهترین روش برای کاهش سختی، استفاده از دستگاه های سختی گیر است. علاوه براین، تعویض بخشی از آب قدیمی تر استخر یا جکوزی کمک شایانی به کنترل مقدار سختی آب خواهد کرد. در مقابل، کاهش بیش از حد سختی آب، سبب آسیب دیدن روکش ها، رنگ ها و پوسته بتنی خواهد شد. مقدار متداول سختی آب ناشی از کلسیم برای استخرها بین 200-400 ppm و برای جکوزی ها بین 150-250 ppm می باشد. البته این عامل به شرایط آب و هوایی محیط نیز بستگی دارد. نحوه عملکرده دستگاه سختی گیر به این صورت است که: رزین کاتیونی دستگاه، سولفات ها و کلرورهای کلسیم و منیزیم آب را با سدیم تعویض کرده و آب سخت را به آب نرم تبدیل می کند. هر ستون سختی گیر دارای بک لایه شن درشت کوارتز در کف مخزن و سپس یک لایه شن ریز کوارتز و در نهایت لایه نهایی شامل رزین می باشد که بزرگ ترین لایه است. آب پس از عبور از این لایه ها سختی گیری شده و آب نرم به سمت مصرف کننده هدایت می شود. ساخت استخر سختی آب,درجه یا ظرفیت دستگاه سختی گیر را بر حسب گرین 1 lb) به 7000) مشخص می کنند که به صورت زیر قابل محاسبه است: روش اول: 15.45 * زمان کارکرد (hr) * سختی آب (ppm) * دبی آب عبوری (m3/hr) = ظرفیت سختی گیر (Grain) روش دوم: ((ppm)آب سختی*V(gal))/17.1 = ظرفیت سختی گیر(Grain) تعیین ظرفیت سختی گیر,معیاری است از تمامی ذرات و اجزای موجود در آب که با گذر از فیلتر نیز از آن تفکیک نشده اند و شامل سیانورات، ترکیبات کلر، چربی ها و آلودگی می باشد. اصلی ترین عامل افزایش غلظت ذرات جامد محلول در آب، تبخیر آب استخر است. به طور معمول غلظت ذرات جامد محلول در آب تغذیه استخرها تقریبا300ppm است که با افزودن مواد شیمیایی به آن تقریبا 400ppm به این مقدار افزوده می شود. به طور سر انگشتی در هر سال 300ppm دیگر به واسطه تبخیر آب استخر و به جا ماندن رسوبات در کف آن به این مقدار اضافه می شود هنگامی که غلظت مواد جامد محلول در آب به محدوده 800-1000ppm می رسد به منزله آن است که زمان تعویض آب استخر فرا رسیده است. در هر صورت غلظت اسن ذرات تحت هیچ شرایطی نباید به اندازه ی 1000ppm بیشتر از مقدار آن در هنگام راه اندازی اولیه باشد. در جکوزی ها به دلیل دمای بالاتر آب و افزایش نرخ تبخیر و همچنین بیشتر شدن بار ناشی از حضور شناگران به واسطه ی تعریق، چربی روی پوست و... این عامل اهمیت بیشتری پیدا می کند و میزان غلظت ذرات سریع تر افزایش می یابد. ساده ترین و بهترین روش برای کاهش مقدار ذرات جامد محلول در آب تعویض بخشی از آب استخر با آب تازه است.ذرات جامد محلول در آب

  روش های پیشرفته تصفیه آب و مقایسه آنها

12نظر

روش های پیشرفته تصفیه آب و مقایسه آنها

,از نظر ترمودینامیکی، هر روش تصفیه ای که برای جداسازی بکار رود مستلزم مصرف یک حداقل انرژی است اما در عمل به علت بازگشت ناپذیر بودن فرآیندها، مرف انرژی بسیار بیشتر از حداقل انرژی است. برای حذف یون ها از آب علاوه بر الکترودیالیز روش های دیگر مثل اسمز معکوس، رزین های تعویض یونی و تقطیر هم مطرح هستند. هرچند از نظر تئوری در هریک از این فرآیندها ملزم به مصرف یک حداقل انرژی هستیم، اما انرژی واقعی مورد نیاز بستگی به درجه برگشت ناپذیر بودن هریک از فرایندها دارد. هزینه تصفیه,[(img)|1042093742741001B] باتوجه به شکل بالا دیده می شود که در اسمز معکوس، ملکول های آب هستند که از غشاء عبور می کنند در حالیکه در الکترودیالیز یون های ماده حل شده(ناخالصی) هستند که از غشاء عبور می کنند. چون اتلاف انرژی ناشی از برگشت ناپذیری فرآیند بیشتر به علت اصطکاک یون ها با دیواره حفره های غشاء می باشد بنابراین می توان انتظار داشت که هرچه ناخالصی بیشتر باشد اتلاف انرژی در الکترودیالیز بیشتر از اسمز معکوس است چون در اسمز معکوس نااخالصی ها از غشاء عبور نمی کنند. توضیح اصول کار اسمز معکوس و الکترودیالیز با توجه به شکل

ثبت نظر کاربران
کد امنیتی