خیابان دکتر شریعتی، جنب حسینیه ارشاد، خیابان قبا، پلاک 33
021-2705

اسید

اسید

نام اسید کلریدریک

اسید-

برند اسید کلریدریک

max pool-

وزن(کیلوگرم)

20-

محصولات مرتبط

کلر استخر

image

کلر قرصی کات کبود دار

image

زاج

image

کات کبود

image
پروژه های مرتبط

سرویس و نگهداری مجموعه های آبی

image

سازمان پژوهش های علمی صنعتی ایران

image

مقالات مرتبط

 آب و خواص شیمیایی آن

12نظر

آب و خواص شیمیایی آن

, آب و خواص شيميايي آن به طور كلي به منظور حفظ سلامت شناگران و جلوگيري از بروز مشكل در عملكرد تاسيسات مكانيكي،خواص شيميايي اب استخر بايد در محدوده مشخصي قرار داشته باشد.رعايت اين محدوده توصيه شده تقريبا در تمامي استاندارد ها مورد تاييد قرار گرفته است و متخصصان و مهندسين بهداشت نيز با آن موافق هستند. ساخت استخر در ابتدا بايد به اين موضوع اشاره كنيم نمي توان براي تمhمي استخرها و جكوزي ها يك نسخه كلي پيچيد و از يك روش به عنوان بهترين گزينه براي پاكيزه نگه داشتن آب ياد كرد. بلكه در اين راستا توصيه و راهكارها و محدوده هايي وجود دارد كه در هر كاربرد خاص بسته به شرايط پروژه بايد بهترين روش براي دستيابي به آنها را برگزيد. براي دستيابي به اين هدف كه همان كيفيت آب است بايد بدانيم كدام دسته از خواص شيميايي آب در استخرها بايد مورد توجه قرار گيرد. تعادل شيميايي آب حفظ تعادل شيميايي آب علاوه بر تامين آبي پاكيزه و سالم،از رشد قارچ ها و باكتري ها ،تغيير رنگ آب و اسيدي شدن آن و آسيب رساندن به تجهيزات مورد استفاده در استخر نيز جلوگيري مي كند. آب در حقيقت يك حلال است كه مواد معدني و آلي را در خود حل مي كند.آبي كه از نظر شيميايي در حالت تعادل باشد ،نه خورنده(اسيدي)است و نه توليد رسوبي (بازي)مي كند. هر مقدار معين از آب ظرفيت جذب معيني دارد كه پس از آن ديگر هرچه به ماده حل شده بيفزاييم ديگر در آب حل نخواهد شد. البته اين ظرفيت به عوامل مختلفي مثل دماي اب نيز وابسته است به طوري كه در حالت معمول،هرچه دماي آب بيشتر باشد ظرفيت جذب مواد حل شده بيشتري را نيز دارد. پنج عاملي كه تعادل شيميايي اب به آن بستگي دارد را مي توان در موارد زير خلاصه كرد: Ph-آب -ميزان قليايي يا بازي بودن آب -سختي آب -مقدار كل ذرات جامدمحلول در آب ياTDS -دماي آب،سرعت باد،نرخ تبخير آب استخر،بار ناشي از حضور شناگران درست است که موارد اخیر یعنی دمای آب، سرعت باد، نرخ تبخیر آب استخر و بار ناشی از حضور شناگران در گروه خواص شیمیایی آب قرار نمی گیرند، ولی هر یک از آن ها به صورت مستقیم یا غیر مستقیم با خواص شیمیایی آب در ارتباط است. عدم توازن هريك از پنج عامل ياد شده موجب برهم خوردن توازن شيميايي آب مي شود كه در هر صورت مشكلاتي مانند تورم چشم،حساسيت هاي پوستي را براي شناگران به وجود مي اورد. PHآب Phآب معياري از اسيدي شدن يا بازي بودن آن به شمار مي رود.آب عددي بين صفر تا چهارده است كه PHهفت خنثي است. هرچه قدر مقدار phاز عدد هفت كمتر باشد به معناي آن است كه ماده خواص بازي قوي تري دارد. محدوده ايده آل phبراي آب استخرها و جكوزي ها بين 7.4 تا 7.6 است.اين محدده phبه هيچ وجه اتفاقي نيست. Phطبيعي چشم انسان تقريبا 7.4 است.انحراف phآب از اين محدوده موجب تورم چشم و ايجاد ناراحتي براي شناگران مي شود. به همين دليل است كه تنظيم phآب استخرها و جكوزي ها براي حفظ سلامت شناگران و تامين شرايط مطبوع براي آنها بسيار مهم است. پايين بودن مقدار phنشانه اسيدي بودن آن است. ويژگي ذاتي تمامي مواد اسيدي خورندگي آنها است بنابراين اولين و بديهي ترين مشكلي كه در چنين مواردي با آن روبرو هستيم خورندگي اجزاي مختلف استخر است. ضمن انكه اسيدي بودن اب نيز موجب مشكلاتي مانند تورم پوست و چشم شناگران نيز مي شود. همچنين هرچه phآب كمتر باشد محلول كلر اضافه شده به آب نيز سريعتر تجزيه شده و خاصيت ضدعفوني كنندگي خود را از دست مي دهد. از سوي ديگر بالا بودن مقدار phنيز موجب كدر شدن آب و ايجاد رسوب در كف استخر و داخل تجهيزات مي شود همچنين خاصيت ضدعفوني كنندگي كلر را نيز كاهش مي دهد. تنظيم PH تنظيم ph آب در محدوده مناسب به سه دليل زير داراي اهميت است: -حفاظت از تجهيزات مكانيكي استخر -تامين شرايط آسايش شناگران -افزايش كارايي مواد ضد عفوني كننده Ph آب را مي توان با استفاده از انواع اسيدها و باز ها تغيير داد.در صورتي كه phآب بيشتر از حد معمول باشد براي كاهش خواص بازي آب به آن كمي اسيد اضافه مي كنند. در مقابل اگر ph آب كمتر از حد معمول باشد با افزودن كمي ماده قليايي به آن مي توان phآب را به محدوده متداول رساند. براي مثال در استخرهاي اندود كاري شده ،كلسيم موجود در پوسته استخر موجب مي شود تاآب استخر دائما در تماس با مواد بازي باشد. به همين دليل است كه در استخرهاي اندود كاري شده براي خنثي كردن آب همواره بايد مقدار كمي اسيد به آب آن اضافه نمود. اضافه كردن مواد قليايي مانند كربنات كلسيم به آب موجب افزايش مقدار PHو كاهش خاصيت اسيدي آن مي شود.افزودن اسيدهايي مانند اسيد هيدروكلريك (جوهرنمك)يا بي سولفات سديم به آن موجب كاهش PHآب به ميزان 0.3-0.1به ازاي هر L10000آب استخر 100ميلي ليتر اسيد هيدروكلريك يا 120 گرم بي سولفات سديم(اسيد خشك)را به آب اضافه كنيد. براي كاهش phآب مي توان گاز دي اكسيد كربن را نيز به آب تزريق كرد. براي افزايش phآب استخر،اگر تنظيم مقدار مواد قليايي موجود در آب كفايت نكرد ،مي توان مقدار بي كربنات سديم (ph=8.2)به آن افزود. البته افزودن اين ماده به آن مقدار مواد قليايي موجود در آب را نيز افزايش مي دهد. در بسياري از موارد ph آب را مي توان با استفاده از بي كربنات سديم بدون افزايش قابل توجه مواد قليايي موجود در آب افزايش داد. گاهي اوقات نيز از كربنات سديم براي دستيابي به اين هدف استفاده مي شود.البته استفاده از كربنات سديم مستلزم به كارگيري دقت بيشتري است. ضمن انكه افزودن اين ماده به آب احتمال رسوب گرفتگي در آب استخر را افزايش مي دهد.توجه داشته باشيد كه استفاده از موادي مانند هيدروكسيد سديم به منظور تنظيم ph آب معمولا موجب به بروز مشكلاتي مانند افزايش بيش از حد ph مي شود و استفاده از آن چندان توصيه نمي شود. چند تذكر: 1-همواره پيش از اقدام براي تنظيم phآب ،اطمينان حاصل كنيد كه مقدار كل مواد قليايي موجود در آن در محدوده مناسب و پايداري قرار دارد. 2-مقدار phآب همواره بايد پيش از افزودن مقادير بيشتر اسيد،پس از يك دور گردش كاملا مجددا اندازه گيري ش.د. 3-توجه داشته باشيد كه اگر اسيد هيدروليك و بي سولفات سديم توسط سيستم هاي تزريق خودكار به آب افزوده مي شوند،اين مواد حداقل بايد به نسبت يك به ده با آب رقيق شوند. البته باز هم تاكيد مي كنيم براي رقيق كردن اسيدها ،هرگز آب را به اسيد اضافه نكنيد. 4-براي تنظيم ph آب تحت هيچ شرايطي مواد اسيدي را از طريق دهانه اسكيمر به آب اضافه نكنيد،چرا كه موجب آسيب ديدن لوله ها،اتصالات و ساير تجهيزات مرتبط با آنها مي شود 5-هنگام افزودن اسيد به آب استخر ،ان را در نزديكي سطح استخر به اب اضافه كنيد به طوري كه مشكلاتي مانند پاشش اسيد به كناره استخر رخ ندهد. همچنين دست و صورت خود را نيز از محل دور نگه داريد. 6-هنگام افزودن اسيد به آب تا جايي كه مي توانيد آن را در سطح آب پخش كنيد. به اين منظور بهتر است اسيد را در نزديكي خط اصلي آب برگشت به آن اضافه كنيد.توصيه مي كنيم هيچ گاه اسيد را از قسمت هاي مانند اسكيمر يا خط تخليه اصلي به آب نيفزاييد.چرا كه در اين صورت ،اسيد غليظ مستقيما به خطوط لوله وارد شده و به اجزاي مختلف مرتبط با آن از جمله پمپ آسيب وارد مي كند. 7-براي افزودن مواد بازي مانند كربنات سديم،ابتدا آنها در آب حل نموده و سپس به آرامي به آب اضافه كنيد. اضافه كردن مواد بازي به آب ممكن است موجب تغيير رنگ آب به سمت آبي كدر شود. 8-در تمامي شرايط در صورت افزودن اسيد يا باز به آب ،پيش از آزمايش مجدد نمونه آب استخر،حداقل چند ساعت صبر كنيد تا phبه وضعيت پايدار برسيد. تنظيم قليايي بودن آب براي افزايش خواص بازي آب بدون افزايش قابل توجه مقدار ph مي توان از بي كربنات سديم (جوش شيرين )استفاده كرد.در صورتي كه قصد داشته باشيم مقدار ph را نيز افزايش دهيم،براي افزايش همزمان مقدار phو قليايي بودن آب مي توان از كربنات سديم كه در واقع همانند جوش شيرين با دانه ها كمي درشت تر است استفاده كرد. در صورتي كه آب مورد استفاده درجه سختي زيادي داشته باشد،احتمال آن وجود دارد كه ميزان قليايي بودن آن بيش از حد معمول باشد. البته در صورتي كه آب به اندازه كافي زلال باشد و بتوان مقدارphرا در محدوده مناسبي تنظيم كرد،سختي آب به خودي خود يك مشكل به شمار نمي رود. در هر صورت براي كاهشphمي توان از اسيدهايي كه به آن اشاره شد بهره گرفت. به عنوان يك قاعده سر انگشتي براي افزايش مقدار مواد قليايي موجود در آب به ازاي هر 10000ليتر آب،1كيلو گرم بي كربنات سديم به آن اضافه كنيد. براي كاهش مقدار مواد قليايي موجود در آب نيز مي توان آب قديمي استخر را با آب تازه رقيق كرد. سختي آب سختي آب يا سختي كلسيم در واقعي با مقدار مواد قليايي موجود در آب در ارتباط بوده و به نوعي زير مجموعه آن است . سختي آب در واقع معياري از مقدار يكي از مواد بازي معمولا(كلسيم)موجود در آب است.علت آن كه مقدار كلسيم موجود در آب يا خهمان سختي به صورت مجزا نيز مورد توجه قرار مي گيرد ان است كه در صورت زياد بودن كلسيم ،مقدار اضافي آن از حالت محلول خارج شده وبر روي جداره و كف استخر رسوب مي كند. محدوده قابل قبول سختي آب بينppm 600-100است.در صورتي كه سختي آب بيش ازppm 600 باشد،احتمال بروز مشكلاتي مانند رسوب كردن مواد معدني موجود در آب بسيار زياد است. بهترين روش براي كاهش سختي آب در استخرها وجود دارد ،تعويض بخشي از آب قديمي استخر با آب تازه است. تنظيم سختي آب به طور معمول در استخرها و جكوزي ها ،مقدار سختي آب معمولا كمتر از حد معمول است. البته در معدود مواردي نيز ،مشكل آب به دليل زياد بودن مقدار سختي آب است.براي افزايش سختي آب مي توان از محلول اماده كلريد كلسيم استفاده كرد. در مواردي هم كه سختي اب بيش از حد معمول است ،براي كاهش مقدار آن مي توان بخشي از آب استخر را با آب تازه با سختي پايين تعويض كرد و به اين ترتيب مقدار سختي آب را كاهش داد. ذرات جامد محلول در آب ذرات جامد محلول در آب چنان كه از نامش نيز پيداست معياري است از تمامي ذرات و اجزاي موجود در آب كه با گذر از فيلتر نيز از آن تفكيك نشده اند. به عبارت ديگر منظور از مقدار كل ذرات جامد محلول در آب تمامي مواد معدني موجود در آب ،سيانورات ،تركيبات كلر،كثيفي ها و غيره است. اصلي ترين عامل افزايش غلظت ذرات جامد محلول در اب تبخير آب استخر است.چرا كه با تبخير آب استخر ،تنها مولكول هاي آب به هوا متصاعد مي شوند و ذرات محلول در آنها به صورت رسوب در آب باقي مي مانند. ذرات جامد محلول در آب نيز با غلظت مواد شيميايي مورد استفاده،بار شناگران و ساير ذرات جامدي كه به ويژه پس از تبخير آب به جا مي مانند در ارتباط است. البته اين ذرات در آب محلول هستند و با چشم غير مسلح ديده نمي شوند ولي تاثير نامطلوب آنها بر روي تجهيزاتي مانند پمپ ها ،لوله ها اتصالات و فيلترها در دراز مدت مشخص مي شود. در جكوزي ها به دليل دماي بالاتر آب،غلظت ذرات جامد محلول از اهميت بيشتري برخوردار است.چرا كه به دليل دماي بيشتر آب ،نرخ تبخير آب بيشتر است.ضمن انكه بار ناشي از حضور شناگران بيشتر است در نتيجه مواد اضافي بيشتري به واسطه تعريق بيشتر ،چربي روي پوست،كرم هاي ضد آفتاب،صابون،شامپو و حتي ادرار بسيار بيشتر است. شرايط آب وهوايي شرايط آب وهوايي منطقه به ويژه در استخرهاي سرباز يكي از مهمترين عوامل موثر در خواص شيميايي آب به شمار مي رود.اگرچه اين عامل به هيچ وجه در اختيار متصديان استخر نيست ،ولي آگاهي از چگونگي تاثير آن بر آب استخر مي توان آنها را در تصميم گيري صحيح هدايت كند. اشعه فرابنفش موجود در خورشيد موجب تسريع فرآيند تجزيه كلر ميشود.بدون استفاده از مواد پايداركننده ،تقريبا نودوپنج درصد از كلر در معرض نور مستقيم خورشيد در مدت زمان كمتر از دو ساعت تجزيه مي شود. به همين دليل استفاده از روكش هاي استخر علاوه بر كاهش تاثير نور خورشيد ،با كاهش مقدار كلر تجزيه شده،از هزينه ها مي كاهد. از ديگر عوامل مرتبط با شرايط آب و هوايي سرعت باد است كه مستقيمابا نرخ تبخير آب استخر در ارتباط است. هرچه سرعت تبخير آب بيشتر شود ،علاوه بر افزايش مصرف آب ،رسوبات به جا مانده در استخر نيز بيشتر خواهد بود. دماي آب محدوده دماي ايده آل براي آب استخر بين 28-26است.براي جكوزي ها نيز دماي آب نبايد از 40 درجه سانتي گراد تجاوز كند. هرچه آب گرمتر باشد احتمال رسوب كردن ذرات محلول در آن بيشتر است ،در حالي كه آب سرد خاصيت خورندگي بيشتري دارد .در جكوزي ها كه دماي آب معمولا بيش از 38 درجه سانتي گراد است،حلاليت كلسيم در آب نيز كاهش مي يابد. شاخص اشباع گاهي اوقات حفظ تعادل آب از نظر شيميايي مستلزم دقت و توجه بسياري است.البته رابطه متقابل هريك از عوامل موثر بر تعادل شيميايي آب را مي توان بر مبناي يك رابطه ري اضي ساده مشخص كرد. بر همين اساس ويلفرد لانگير در سال 1930در تحقيقات خود براي محافظت از لوله هاي چدني در برابر خوردگي مفهومي به نام (شاخص اشباع)را مطرح كرد. شاخص اشباع در واقع بيانگر وضعيت تعادل شيميايي آب و اجزاي موجود در آن است.با استفاده از اين مفهوم براي استخرها خواهيم داشت: Sl=PH+TF+CH+ALK-C كه در رابطه فوق: SI=شاخص اشباع PH=مقدار اندازه گيري شده PH TF=ضريب دما CH=سختي كلسيم اندازه گيري شده ALK=مقدار مواد قليايي موجود در آب منهاي مقدار سيانورات موجود در آب كه به منظور پايدار كردن phآب استخر مورد استفاده قرار مي گيرد. C=ضريب ثابتي كه براي اصلاح دماي آب ،مقاومت و غلظت يون هاي موجود در آب مورد استفاده قرار مي گيرد.(معمولا c=12.1) بر اساس اين رابطه ،هنگامي كه شاخص اشباع برابر با صفر باشد به اين معني است كه آب از نظر شيميايي در وضعيت تعادل قرار دارد.البته در عمل مقدار0.3_+ نيز براي شاخص اشباع قابل قبول است. در صورتي كه مقدار شاخص اشباع بيش از 0.3باشد به منزله آن است كه آب با مواد قليايي اشباع شده است كه در اين صورت مشكلاتي مانند كدر شدن و رسوب كردن آب در استخر به وجود مي آيد. مقادير كمتر از0.3نيز بيانگر آن است كه آب خاصيت خورندگي دارد.به عبارت ديگر،شاخص اشباع چنان كه از نام ان پيدا است بيانگر ميزان اشباع بودن آب از مواد و ذرات خارجي است. اعداد منفي به معني عدم اشباع آب است كه در اين صورت آب تمايل لسيار زيادي براي رسيدن به حالت اشباع دارد. ساخت استخر نكاتي درباره آزمايش نمونه آب استخر تنظيم كردن اجزاي موجود در آب استخر يا جكوزي در صورتي كه امكان اندازه گيري صحيح هر يك از آنها در آب وجود نداشته باشد،عملا بي فايده است. عوامل بسياري از جمله ذخيره نامناسب كيت هاي آزمايش،زمان بندي نامناسب براي اندازه گيري و عواملي از اين قبيل موجب اندازه گيري اشتباه مقادير و در نتيجه تصميم گيري اشتباه مي شود. پس از آشنايي با عوامل موثر بر خواص شيميايي آب و محدوده متداول آنها ،حالا نوبت به آن مي رسد كه روش هاي اندازه گيري هريك از اين عوامل را مورد بررسي قرار دهيم.براي آزمايش هريك از عوامل مطرح شده بايد از روش هاي مناسب ان استفاده كرد.اولين گام ي كه بايد براي آزمايش نمونه آب استخر برداشته شود،تعيين روشي آزمايش آب استخر است. به طور كلي سه روش اصلي براي آزمايش نمونه آب استخر وجود دارد: -استفاده از مواد شيميايي و مشاهده تغيير رنگ ايجاد شده در آن ها:سنجش رنگ و تيتراسيون از جمله روش هاي آزمايش نمونه آب به شمار مي روند.به اين منظور مي توان از نوارهاي ازمايش نيز استفاده كرد. -آزمايش نمونه آب استخر با استفاده از تجهيزات الكترونيكي: استفاده از تجهيزات الكترونيكي براي سنجش مقدار مواد موجود در آب استخر يكي از ساده ترين و در عين حال دقيق ترين روش ها به شمار مي رود. -مشاهده وضعيت ظاهري آب و ميزان كدر بودن نمونه آب: در اين روش براي بررسي وجود يا عدم وجود مواد مشخصي در اب استخر (مانند مواد پايدار كننده)از ازمايش كدورت آب استفاده مي شود. بنابراين براي ازمايش نمونه اب استخر مي توان از سه روش متداولي كه مورد اشاره قرار گرفت،استفاده كرد. اما انچه در استخرها اهميت دارد،اندازه گيري همان عواملي است كه بر خواص شيميايي آب تاثير مي گذارد. چرا كه كم يا زياد بودن هريك از انها موجب كاهش كيفيت آب استخر مي شود. بنابراين در اين بخش روش آزمايش هريك از عوامل ياد شده را مطرح مي كنيم: اندازه گيري PHآب: phآب را مي توان با استفاده از مواد معرف و نمودارهاي تغيير رنگ مربوطه،نوارهاي آزمايش و تجهيزات الكترونيكي اندازه گيري كرد.البته براي نحوه استفاده صحيح از آنها بايد به دستورالعملي كه از جانب شركت سازنده منتشر مي شود توجه كرد. ساخت استخر اندازه گيري مقدار مواد قليايي موجود در آب: براي اندازه گيري مقدار قليايي بودن آب نيز مي توان از نوارهاي آزمايش يا محلول هاي مخصوصي كه براي اين منظور به فروش مي رسد استفاده كرد.البته براي نحوه صحيح استفاده از آنها بايد به دستورالعملي كه از جانب شركت سازنده منتشر مي شود توجه كرد. اندازه گيري سختي آب: سختي آب را مي توان با روش هاي مختلفي مانند سنجش رنگ،تيتراسيون يا نوارهاي آزمايش اندازه گيري كرد. اندازه گيري مقدار كل ذرات محلول در آب: از آنجا كه هيچ روش ساده ،كاربردي و ارزان قيمتي براي آزمايش مقدار كل ذرات محلول در آب وجود ندارد ،اين كار معمولا در آزمايشگاههاي مجهز به تجهيزات مناسب انجام مي گيرد. البته در چند سال اخير تجهيزات الكترونيكي جديدي با قيمت نسبتا مناسب به بازار ارائه شده است كه اين قابليت رانيز دارد. نكات كلي براي آزمايش آب استخرها -همواره از معرف ها و نوارهاي آزمايش تازه استفاده كنيد.معرف ها و نوارهاي آزمايشي را هرگز براي مدت طولاني در معرض نور خورشيد قرار ندهيد .بهترين حالت براي نگهداري آنها در دماي متوسط و دور از تابش مستقيم خورشيد است. -همواره پيش از استفاده از محلول ها وضعيت ظاهري آنها را به دقت بررسي كنيد.در صورت مشاهده عواملي مانند تغيير رنگ،كدر شدن يا رسوب كردن از اين مواد استفاده نكنيد. -هرگز تجهيزات و وسايل آزمايش نمونه اب را با مواد شوينده تميز نكنيد.چرا كه باقي مانده اين مواد حتي پس از آب كشي كامل آنها باعث تغيير در نتيجه آزمايش خواهند شد. -نمونه برداري از آب استخر بايد پس از گذشت چند ساعت از افزودن مواد شيميايي به آب و گردش كامل آنها در مدار استخر انجام گيرد. به عنوان يك قاعده سر انگشتي،پس از افزودن هر نوع ماده اي به آب استخر حداقل پانزده تا سي دقيقه صبر كنيد و سپس براي نمونه برداري از آب اقدام كنيد. -پس از نمونه برداري براي بستن دهانه ظرف ها يا لوله هاي آزمايش ،به جاي انگشت از در پوش استفاده كنيد.چرا كه در غير اين صورت چربي و آلودگي هاي روي پوست به نمونه آب وارد شده و نتيجه ازمايش را تحت تاثير قرار مي دهد. مروري سريع بر مطالب -عواملي كه تعادل شيميايي آب به انها بستگي دارد شامل phآب،ميزان قليايي بودن آب،سختي آب،مقدار كل ذرات جامد در آب،دماي آب،سرعت باد،نرخ تبخير آب استخر و بار ناشي از حضور شناگران مي شود. -محدوده ايده آل phبراي آب استخرها و جكوزي ها بين 7.4 تا 7.6 است. -اضافه كردن مواد قليايي مانند كربنات كلسيم به آب موجب افزايش مقدار phو كاهش خاصيت اسيدي آن مي شود. -افزودن اسيدهايي مانند اسيد هيدروكلريك(جوهر نمك)يا بي سولفيت سديم به آن موجب كاهش phواسيدي شدن آن مي شود. -براي افزايش phآب استخر اگر تنظيم مواد قليايي موجود در اب كفايت نكرد مي توان مقداري بي كربنات سديم ph=8.2 به آن افزود. -براي افزايش همزمان مقدار phو قليايي بودن آب مي توان از كربنات سديم كه در واقع همانند جوش شيرين است با دانه هاي كمي درشت استفاده كر-محدوده دماي ايده آل براي استخرها 26-28 درجه سانتي گراد و براي جكوزي ها نيز دماي آب نبايد از 40 درجه سانتي گراد تجاوز كند.

 شیوه های ضدعفونی آب استخر

12نظر

شیوه های ضدعفونی آب استخر

,ترکیب شیمیایی آب : پارامترهای ایده آل آب استخر عبارتند از: • میزان کلر ppm 3-1 • قلیایی کل ppm 150-80 • PH 6/7-2/7 • سختیppm 400-200 • جامد حل شده کل : کمتراز ppm 2000 • اسید سیانوریک ppm 80-30 • دما، باد، تبخیردرحد طبیعی : تبخیر، باد و دما به صورت مستقیم یا غیرمستقیم بر روی سایر ترکیبات تأثیر میگذارند. PH: PH روشی برای آزمایش نسبت اسیدی و یا قلیایی (بازی) است و از 1 تا 14 می باشد که 1 به شدت اسیدی و 14 به شدت قلیایی است. مقدار وسط آن یعنی 7 خنثی است ، ولی در بیشتر موارد مقدار 4/7 هم خنثی در نظر گرفته می شود، یعنی نه اسیدی و نه قلیایی . براساس دستورالعمل های واحدهای سلامت، PH استخر باید بین 2/7 و 8/7 باشد. PH توصیه شده آب استخر 6/7-2/7 است و نباید بیشتر شود. PH چشم شناگران 5/7 است. افزون بر این، PH خارج از این محدوده کارایی سایر مواد شیمیایی را کاهش می دهد. اگر PH به بالاتر از 8 برسد ، چشمان شناگران دچار سوزش می شود. PH پایین نیز خوردگی را به دنبال دارد. حفظ PH در سطح مناسب ، نکته کلیدی نگهداری آب است. ساخت استخر PH تأثیرات شگفت انگیزی بر روی آب دارد. با اسیدی شدن آب ( در اثر ادرار و عرق شناگران و چرک ها و برگ ها ) آب، خورنده می شود و موادی که در تماس با آن هستند را در خود حل می کند و یا قلیایی شدن آب، کلسیم در لوله کشی ، تجهیزات ، کف و دیواره استخر ته نشین می شود. PH بر میزان تأثیر ماده ضدعفونی کننده اثرگذار است. برای مثال ، ممکمن است در استخری با PH 4/7، ppm 3 کلر وجود داشته باشد. با افزایش PH به اندازه 8/7 در حالی که میزان کلرهنوز ppm 3 است، توانایی کلر یا برم برای اکسید کردن باکتری یا جلبک به کمتر از یک سوم کاهش پیدا می کند. از این رو، توجه به PH علاوه بر حفظ و نگهداری تجهیزات ، عامای برای حفظ وضعیت شیمیایی آب می باشد. درPH قلیایی ، کلسیم موجود در گچ استخر به آهستگی در آب حل می شود. بنابراین باید در گچ دیواره استخر همیشه مقدار کمی اسید اضافه شود تا PH را پایین نگه دارد. اسید بیشتر به صورت مایع (محلول درصد موریاتیک ) یا به صورت دانه های ریز خشک در دسترس می باشد. با افزودن مقداری اسید همواره نتایج مطلوبی بدست می آید ، ولی اگر این مقدار زیاد باشد آب خورنده می شود. این بدان معناست که باید برای برگرداندن PH مواد قلیایی اضافه شود. تأثیر افزایش و کاهش PH آب استخر شنا مطابق جدول زیر می باشد : PH پایین (اسیدی) PH بالا (قلیایی) خوردگی و تخریب تجهیزات قرمزی چشم ریزش مو تخریب دیواره و کف استخر رنگی شدن موها کدرشدن آب تشکیل رسوب کاهش تأثیر کلرزنی مسدود شدن سیستم تصفیه احساس سوزش بدن شناگران کدرشدن آب مقدارمواد شیمیایی مورد استفاده برای حفظ PH آب استخر: جدول زیر میزان مواد ضدعفونی کننده برای حفظ PH آب استخر در سطوح مناسب را ارائه می کند. محصول PH 6/7-2/7 PH 8/7-6/7 برم ppm 1 ppm 2 کلر ppm 4/0 ppm 1 سیانورات کلردار ppm 1 ppm 5/1 کنترل PH آب استخر: PH را می توان به صورت دستی و یا خودکار کنترل کرد. مقدار مواد شیمیایی لازم برای کاهش PH بوسیله کیت های آزمایش و معرف هایی چون فنول قرمز تعیین می شود. در جدول زیر مواد شیمیایی که موجب افزایش یا کاهش PH آب استخر می شوند ارائه شده است : مواد شیمیایی که موجب افزایش PH آب استخر می شوند مواد شیمیایی که موجب کاهش PH آب استخر می شوند محلول های هیپوکلریت سودا (جوش شیرین ) بی کربنات سدیم آلوم موریاتیک اسید سیانوریک اسید سدیم بی سولفات گاز کلر دستورالعمل کاهش PH آب استخر: در استخرهای کوچک (کمتر از 50000 گالن)، استفاده از سدیم بی سولفات برای کاهش PH توصیه شده است، زیرا این ماده کمتر از سایر محصولات سمی است. استفاده از موریاتیک اسید (با نام تجاری اسید کلریدریک ) برای کنترل PH در استخرهای بزرگ توصیه می شود که از سیستم های خودکار برای تزریق آن به آب برخوردارند. در هنگام اضافه کردن موریاتیک اسید به آب استخر، آن را نزدیک به سطح آب بریزید تا از ترشح آن جلوگیری شود و مواظب باشید بر روی لباس، پوست و چشمان شما ترشح نکند. همیشه اسید را به آب اضافه کنید و هرگز آب را به اسید اضافه نکنید. از تنفس بخارات اسید اجتناب نمایید. شناگران نباید تا چند ساعت پس از این کار از استخر استفاده کنند. هرگاه موریاتیک اسید بر روی پوست شما ریخت، اورژانس را هرچه سریع تر مطلع نمایید. لباس را خارج نموده و مقدار زیادی آب سرد به مدت 15 تا 30 دقیقه روی پوست بریزید. از یک کیت آزمایش برای تعیین مقدار سدیم بی سولفات یا موریاتیک اسید کمک بگیرید. اگر کیت شما برای موریاتیک اسید مقدار خاصی را نشان داد ، برای سدیم بی سولفات باید مقادیر بیشتری بکار ببرید (چون اسید ضعیف تری است). مثلا اگر 2 پینت (واحد حجم معادل یک هشتم گالن) موریاتیک اسید توصیه شده بود، برای ایجاد تغییراتی معادل آن در PH باید از 5/2 پوند سدیم بی سولفات استفاده نمایید. اگر کیت آزمایش در اختیار ندارید، حدود نیم پوند سدیم بی سولفات در هر 10000 گالن آب را برای کاهش PH استفاده کنید. به هنگام بکارگیری سدیم بی سولفات (برای کاهش PH ) ممکن است در اثر ایجاد دی اکسید کربن از راه هوا ، PH دوباره به مقدار اولیه باز می گردد. به همین دلیل قببل از انجام آزمایش ، آب را به گردش درآورید تا میزان کارایی سدیم بی سولفات مشخص شود و درصورت لزوم ، مقدار بیشتری از آن به آب اضافه کنید. دستورالعمل افزایش PH آب استخر : جوش شیرین (کربنات سدیم) پودر بسیار ریز سفیدرنگی که مستقیما به آب اضافه شده یا ترجیحا با آب مخلوط شده و توسط پمپ تغذیه شیمیایی، مورد مصرف قرار می گیرد. هرپوند (16 اونس) کربنات سدیم ( سودا یا جوش شیرین ) در هر 10000 گالن آب ، PH را به میزان 3/0 افزایش می دهد. هر پوند بی کربنات سدیم در هر 10000 گالن آب ، PH را به میزان 1/0 افزایش می دهد. راهنمای کاربرد جوش شیرین : • جوش شیرین را در کیسه های اصلی خود انبار نمایید. • آن را در محل سرد و خشک نگهداری کنید زیرا در معرض رطوبت سفت می شود. • از تنفس پودر یا غبار آن اجتناب کنید. • آن را از دسترس بچه ها دور نگه دارید زیرا اگر خورده شود و یا در مجاورت چشم قرار گیرد مضر است. • اگر با پوست تماس حاصل نمود آن را با آب سرد شستشو دهید . • درصورت تماس آن با چشم ها باید به مدت 15 تا 30 دقیقه چشم ها را با آب سرد شستشو دهید و اورژانس را سریعا مطلع نمایید. • اگر مقدار زیادی از بخارات آن را تنفس کرده اید اورژانس را خبر نمایید. ایجاد تعادل شیمیایی آب جکوزی ها و استخرهای آب گرم دشوارتر است. تکنسین استخر باید توجه داشته باشد که هرچه آب گرم تر باشد ، کلسیم محلول کمتر می شود. بنابراین با گرم تر شدن آب بر قلیائیت آن افزوده می شود. کاهش PH با استفاده از دی اکسید کربن (Co2 ) : استفاده از دی اکسید کربن به عنوان جایگزینی برای اسیدهای مایع و جامد جهت کاهش PH اخیرا در استخرهای شنا رواج یافته است. هنگامی که Co2 در آب حل شود، PH کاهش می یابد. با این حال ، Co2 علاوه بر کاهش PH ، یک نمک بی کربنات ایجاد می کند که قلیائیت آب را افزایش می دهد. بنابراین Co2 نباید در استخرهایی که بسیار قلیایی اند مورد استفاده قرار گیرد. مزایای بکارگیری Co2 : 1. عدم نیاز به انبار و استفاده از اسیدها 2. حذف احتمال مخلوط شدن تصادفی سدیم هیپوکلریت و موریاتیک اسید با یکدیگر 3. حذف بخارات اسیدهای خورنده در انبار 4. پایدار کردن و تثبیت PH 5. عدم نیاز به وسایل حفاظت کننده چشم و لباس های محافظ مشکلات بکارگیری Co2 : 1. نیاز به تهویه کافی برای انبار 2. لزوم قلاب کردن تانک های Co2 با زنجیر برای جلوگیری از نشت مقایسه امروزه نشان می دهد که هزینه Co2 مشابه موریاتیک اسید از سدیم بی سولفات خیلی پایین تر است. نکته کلیدی : PH : • زمانی که شما اسید اضافه می کنید (بویژه اسید مایع )، توجه کنید که اسید به شما ترشح نکند که در این صورت آسیب خواهید دید. اگر اسید ذره ای به شما برخورد کند ابتدا شما را نمی سوزاند، ولی فریب نخورید، زیرا شروع به خوردن پوست شما می کند بنابراین موضع را سریع بشویید و درصورت شدید بودن و یا برخورد با چشم سریعا به اورژانس مراجعه نمایید. • به هنگام اضافه کردن اسید به آب تا جایی که امکان دارد اسید را رقیق کنید. هرگز اسید را نزدیک آبگذر اصلی، اسکیمرها و سایر نقاط ورودی اضافه نکنید . درنظر داشته باشید که اسید با قدرت بالا مستقیما توسط پمپ و دیگر تجهیزاتی که ممکن است آسیب ببینند ، مکیده نشود. • وقتی پودر سودا (جوش شیرین) یا دیگر موادی که خاصیت قلیایی دارند را به آب اضافه کنید. اضافه کردن مقادیر زیاد و یا سریع این ماده ممکن است آب درحال گردش را کدر و آبی رنگ کند. از دستورالعمل های نوشته شده بر روی برچسب پیروی کنید. پودر سودا دارای PH 12 و bicarb دارای PH 8 است. از پودر سودا برای افزایش PH و قلیایی کل و از bicarb برای بالا بردن قلیایی کل استفاده نمایید. • هرگاه اسید یا باز و یا ضدعفونی کننده ای را به آب اضافه کردید، قبل از آزمایش دوباره اجازه دهید که چندین ساعت جهت تثبیت PH بگذرد، حتی آزمایش در فردای آن روز بهتر است. اگر شما درست بعد از اضافه کردن مواد شیمیایی آب را آزمایش کنید پاسخ مناسبی دریافت نخواهید کرد . به صورت مشابه ، بلافاصله پس از اضافه کردن کلر و سایر ضدعفونی کننده ها آزمایش نکنید. اگر بلافاصله پس از اضافه کردن ضدعفونی کننده ها آزمایش انجام گیرد ممکن است بازتاب درستی از PH آب بدست نیاید. قلیایی کل : قلیایی کل مواد معدنی محلول در آب را اندازه گیری می کند، بنابراین قلیایی کل مقدار ماده اسیدی موردنیاز برای رسیدن به PH مطلوب را مشخص می کند. به عبارت دیگر، قلیایی کل ، توانایی آب برای مقابله با تغییرات ناگهانی PH را نشان میدهد. کاهش قلیایی کل می تواند باعث ایجاد خورندگی شدید آب شده و به تمامی سطوح فلزی مانند لوله های چرخش آب و تانک های صافی که در تماس با آن هستند آسیب برساند. قلیایی کل یکی از مفاهیمی است که معمولا با PH یا سختی اشتباه گرفته می شود

 پاکسازی و ضدعفنی آب های سطحی

12نظر

پاکسازی و ضدعفنی آب های سطحی

,با توجه به قرار گرفتن دریچه های خروجی آب در کف استخرها و با در نظر گرفتن این مطلب که در هر سیکل گردش، درصد کمی از آب های سطحی با عبور از سیستم فیلتراسیون تصفیه می شود، نیاز به یک سیستم جهت تصفیه و ضدعفونی آب های سطحی در اغلب استخرها اجتناب ناپذیر خواهد بود. روش های گوناگونی برای تخلیه یا تصفیه آب های آلوده سطحی وجود دارد که برخی از آن ها عبارتند از: • انتقال آب های آلوده سطحی به فاضلاب (استفاده از گریل هم سطح) • تخلیه آب های آلوده سطحی، از سطوح مرطوب اطراف کاسه استخر (استفاده از مخزن متعادل سازی) • استفاده از کانال های سرریز توکار • استفاده از سرریزهای نقطه ای یا اسکیمرها ساخت استخر,همانطورکه پیش از این مطرح شد یکی از روش های پاکسازی آب های آلوده سطحی، استفاده از گریل های نصب شده در اطراف استخر جهت انتقال آب آلوده به فاضلاب می باشد. سیستم سرریز هم سطح، ابتدا در استخرهای تفریحی و آموزشی مورد استفاده قرار می گرفت؛ در صورتی که در حال حاضر از این نوع سیستم ها در استخرهای آموزشی، تمرینی، مسابقات و تفریحی به نحو مطلوبی استفاده می شود. سیستم سرریز هم سطح با کانال سرتاسری و پرظرفت، جذب موج و تلاطم آب استخر را به راحتی امکان پذیر نموده و مناسب استخرهای سرپوشیده می باشد. انتقال آب های آلوده سطحی به فاضلاب ( استفاده از گریل هم سطح):,در این روش آب استخر هم سطح با محیط پیرامون کاسه استخر( کف های مرطوب) است. در این حالت بخشی از آب به صورت دائمی سرریز کرده و پس از عبور از یک دریچه به کانال پیرامون کاسه استخر می ریزد و به مخزن متعادل سازی منتقل می شود. این نوع مخازن نقش یک منبع ذخیره آب را در استخرها ایفا می کنند و در هنگام کاهش سطح آب استخر (به دلیل خروج شناگران) آب موجود در این مخازن پس از گرمایش و عبور از سیستم فیلتراسیون به استخر بازگردانده می شود. این عامل سبب می شود که درصد آلودگی و میزان تلاطم در سطح آب به صورت قابل ملاحظه ای کاهش یابد. البته در این روش باید تمهیدات لازم جهت جلوگیری از ورود آلودگی کف به داخل سیستم فیلتراسیون در نظر گرفته شود. نمایی از یک استخر که در آن از روش تخلیه آب های سطحی استفاده شده است [(img)|1031459814541001B]تخلیه آب های آلوده سطحی، از سطوح مرطوب اطراف کاسه استخر,در گذشته کانال های سرریز به منظور جمع آوری خار و خاشاک روی سطح آب استفاده می شد. این عامل سبب ورود جریان دائم آب از یک سو و سرریز آب از سوی دیگر و از بین رفتن آب تصفیه (در هنگام حضور شنناگران در استخر) شده، باعث شد تا اندیشه تصفیه آب سرریز مورد توجه قرار گیرد. در این روش شیارهایی در حاشه کاسه استخر تعبیه شده که آب سرریز شده به وسیله این شیارها و سیستم لوله کشی به سمت تجهیزات فیلتراسیون و گرمایش مجدد آب منتقل می شود. نکته حایز اهمیت در طراحی کانال های سرریز این است که این کانال ها در طول حاشیه استخر باید در سطح یکنواختی باشد تا با تغییر تعداد شناگران و جابه جایی آن ها در استخر، تغییری در ارتفاع آب استخر ایجاد نشود. به منظور تنظیم سطح آب در محدوده قابل قبول و کنترل آب سرریز شده می توان از یک مخزن متعادل سازی استفاده کرد. البته گنجایش مخزن متعادل سازی باید متناسب با حجم آب سرریز شده از استخر در اوج ساعات کاری آن باشد. همچنین می توان به همراه مخزن از یک سیستم آب جبرانی اتوماتیک نیز بهره برد و با استفاده از آن سطح آب سیستم را در حداقل مقدار ممکن حفظ کرد. تنظیمات سیستم آب جبرانی، باید به گونه ای باشد که مخزن متعادل سازی تا حداکثر گنجایش پر نشود؛ زیرا در این حالت با وجود این که شناگران در استخر حضور ندارند مخزن پر است و با ورود اولین شناگر به استخر و خروج اندکی آب، سرریز آب از مخزن صورت می گیرد. علاوه بر این در طراحی این نوع سرریزها؛ برای راحتی و ایمنی شناگران توصیه می شود که فاصله لبه استخر تا سطح آب به حداقل ممکن کاهش یابد؛ از این رو، عرض و عمق کانال سرریز باید به بیشترین اندازه ممکن افزایش یابد. از آنجایی که ایجاد سطح آب ساکن و بدون موج در استخرهای مسابقه از اهمیت بسیاری برخوردار است، این نوع سرریز با آب روی گود و پهن نیز موج گیر مناسبی برای این نوع استخرها خواهد بود. در استخرهایی که در آن ها سرریزهایی از نوع توکار نصب می گردد، باید علاوه بر کانال انتقال سرریز آب استخر به سیستم تصفیه، یک کانال دیگر نیز در حاشیه و کنار لبه استخر با درپوش پلاستیکی مناسب ایجاد نمود؛ تا آب های ناشی از خروج شناگران و یا شیرجه آن ها و نیز آب حاصل از شسست و شوی حاشیه استخر از طریق آن وارد سیستم فاضلاب شده و از ورود مجدد آب به داخل کاسه استخر جلوگیری گردد. در انواع سرریزهای تعبیه شده در اطراف استخر لازم است خروجی سرریزها به فاصله 3-4.5m از یکدیگر در داخل سرریز و دورتادور محیط استخر تعبیه شود. استفاده از کانال های سرریز توکار,استفاده از اسکیمرها یا کف آبروها جزء ساده ترین و ابتدایی ترین روش ها به منظور جمع آوری اجسام شناور، چربی بدن شناگران و تخلیه آب های آلوده سطحی استخر می باشد. اسکیمرها در فواصل معین (10-15ft) دورتادور حاشیه کاسه استخر نصب شده و به صورت خودکار با تغییر سطح آب فعال می شوند. در نهایت، آب وارد شده به آنها در اثر لوله کشی به فاضلاب یا سیستم تصفیه منتقل می شود. به علت راندمان پایین این روش نسبت به دو روش قبلی، بیشتر منابع موجود، نصب آنها را الزامی نمی دانند و معمولا در استخرهای کوچک و یا خانگی با بار کم مورد استفاده قرار می گیرند. این نوع سرریزها ویژگی جذب موج ندارند و دارای ظرفیت محدود می باشند بنابراین از این نوع سیستم نباید به تنهایی در استخرهای عمومی استفاده کرد. کف آبروها باید توانایی نگهداری اجسام شناور ورودی را داشته و از برگشت آن ها به داخل استخر جلوگیری نمایند. نمایی از یک اسکیمر [(img)|1031452234541001B]اسکیمرها,هرچه تعداد افرادی که هم زمان در استخر شنا می کنند بیشتر باشد، میزان آلاینده های ورودی به آب نیز افزایش می یابد. به منظور ایجاد محیطی سالم، بهداشتی و ایمن برای شناگران و حفظ کیفیت آب در محدوده قابل قبول، لازم است تعداد افرادی که به طور هم زمان در استخر شنا می کنند و در محدوده معینی باشند. در استانداردها و آیین نامه ها مقادیر متفاوتی برای محاسبه بار شناگران در نظر گرفته شده است. برای مثال در استاندارد HSE به ازای هر نفر 3m2 از سطح کاسه استخر تعیین شده و گاهی به منظور آسایش شناگران به این مقدار تا 4.5 m2 برای هر نفر افزایش می یابد. در استخرهای عمومی به ازای هر سکوی شیرجه نیز (100ft2) 9.3 m2 از سطح استخر محاسبه شده است. علاوه بر موارد فوق در استاندارد ANSI.NSPI-1 بار ناشی از حضور شناگران در استخرهای عمومی به صورت زیر مطرح شده است: بار ناشی از حضور شناگران در استخر [(img)|1031455344541001B] علاوه بر داده های فوق روابط و جداول دیگری وجود دارد که در آن با استفاده از مساحت کاسه استخر می توان بار استحمامی استخر را در هر لحظه و در طول روز بدست آورد. جدول زیر توسط انجمن استخرهای آمریکا تنطیم شده و ظرفیت استخرهای ارایه شده در آن بر اساس گردش 24 ساعته آب و روابط زیر تعیین شده است: (L*W)/25 = بار استحمامی استخر در هر لحظه (C * VL) ÷ (T * Q) = (C * VL) ÷ (6.25 * T3) = ظرفیت استحمامی استخر در روز L: طول استخر W: عرض استخر Q: حجم آب مورد نیاز برای هر شناگر (گالن) T: مدت زمان یک گردش کامل آب استخر (ساعت) C: ساعات گردش آب استخر VL: حجم استخر (گالن) [(img)|1031456344541001B] ابعاد قانونی استخرهای شنا [(img)|1031457344541001B]بار ناشی از حضور شناگران,نحوه و مکان اسقرار دریچه های ورودی و خروجی آب در استخرها از اهمیت بسیاری برخوردار است؛ زیرا در قسمت کم عمق، به دلیل تجمع شناگران، آلودگی در سطح و عمق آب بیشتر از سایر نقاط است؛ بنابراین جهت جریان ورودی و خروجی آب باید به گونه ای باشد که غلطت آلاینده ها در این مناطق کاهش یابد و یک لایه غیر رسوبی از کلر در سراسر بدنه استخر باقی بماند. علاوه بر این در تعیین مکان ورودی ها باید دقت نمود. تا در گوشه های استخر، مناطق مرده ایجاد نگردد.(منطور مناطقی هستند که تحت پوشش آب ورودی قرار نمی گیرند.)تعداد و مووقعیت مجاری ورودی و خروجی آب,تنظیم تعداد و محل مجاری ورودی آب از عوامل تاثیر گذار در سرعت جریان آب است. به گونه ای که تعداد نازل ها باید به اندازه باشد که سرعت آب در عمق کمتر از (5.9 ft) 1.8m بیش از (295-390 fpm) 1.5-2m/s نشود. همچنین سرعت آب در مناطق کم عمق و حساس مانند حاشیه پله ها، که تلاطم بیش از حد آب مشکل ساز است، باید کمتر از (98fpm) 0.5 m/s باشد. علاوه بر این، عموما شدت جریان ورودی هر نازل را 15-20 gpm در نظر می گیرند تا حداقل افت فشار در مسیر ایجاد شود و محل ورودی ها را معمولا در عمق 30-80 cm از سطح آب در فواصل 10-20 ft از یک دیگر قرار می دهند. البته به منظور جلوگیری از ایجاد مناطق مرده در گوشه های استخر، لازم است ورودی هایی در فاصله 1.5 m از گوشه استخر و به گونه ای نصب شود که آب به طور مماس بر دیواره مجاور جریان یافته و یک گردش مارپیچ حاصل آید؛ تا تخلیه آب ورودی با آب موجود سریع تر صورت گیرد. بر اساس اطلاعات موجود در برخی منابع، در استخرهایی با عرض بیشتر ازm 18لازم است علاوه بر نازل های نصب شده بر روی دیواره ها، از ورودی کفی نیز استفاده شود. در این حالت کلیه ورودی های کف باید با سطح کف استخر هم تراز باشد. جهت حصول اطمینان از جریان مطلوب آب در بخش استخر، لازم است روی هر ورودی، شیر فلکه تنظیم جداگانه نصب کرد. برای این کار می توان از ورودی قابل تنظیم به جای شیر استفاده نمود. قطر لوله های خروجی از موتورخانه در سیستم لوله کشی آب استخر، بر مبنای دبی آب در هر لوله و نرخ افت فشاری معادل 50 فوت بر 1000 فوت طول لوله تعیین می گردد. قطر لوله های ورودی به استخر بر اساس دبی عبوری از آنها و با استفاده از جدول زیر تعیین می شود. [(img)|1031456354541001B] با استفاده از چیدمان صحیح نازل ها، دورتا دور استخر می توان آب تصفیه شده ورودی را در تمام نقاط استخر توزیع کرد. همچنین قطر هر نازل را می توان با توجه به دبی خروجی و با استفاده از جدول فوق محاسبه کرد. در سیستم لوله کشی استخرها، هریک از انواع مختلف لوله (گالوانیزه، پلیمری، پلیمری-فلزی، برنجی و مسی) را می توان به منظور لوله کشی مجاری ورودی مورد استفاده قرار داد؛ اما لوله های گالوانیزه، برنجی و مسی از مطلوبیت کمتری برخوردار است. در چنین کاربردهایی، لوله آهنی گالوانیزه در مدت کوتاهی زنگ میزند و ممکن است زنگ آهن در ورودی ها ظاهر گشته و در نتیجه لازم است استخر در فواصل کوتاه تری تمیز گردد، که این امر مستلزم صرف هزینه بالاست. همچنین لوله های پلیمری، تحمل دما و فشار بالا را ندارند و ضریب انبساط طولیشان زیاد است؛ اما لوله های پلیمری-فلزی بهترین گزینه به منظور لوله کشی آب استخرها می باشند؛ زیرا مزایای لوله های فلزی و پلیمری را هم زمان دارا است و علاوه بر طول عمر بالا، نیازی به تعمیرات و نگهداری ندارند. این نوع لوله ها تقریبا برای تمام تاسیسات ساختمان قابل استفاده است. در هر صورت و صرف نظر از جنس لوله مصرفی، عایق کاری همه لوله ها در تمام مسیر حرکت لوله (از موتورخانه تا مصرف کننده) الزامی است. تعداد و موقعیت مجاری ورودی آب,مسیر جریان آب در داخل استخر از نازل های ورودی شروع شده و به مجاری خروجی ختم می شود. خروجی اصلی استخر در عمیق ترین نقطه کف قرار دارد، تا امکان گردش مداوم و تخلیه آب استخر ظرف مدت نسبتا کوتاه 4 تا8 ساعت فراهم شود. صفحه مشبک نصب شده روی دریچه خروجی به گونه ای است که توسط شناگران جا به جا نشده و ابعادش به اندازه ای است که بدن شناگران (کف پا) نتواند سطح آب را بپوشاند. مساحت سرپوش مشبک، حداقل 4 برابر سطح مقطع لوله برگشت در نظر گرفته می شود؛ تا جریان های مکشی و افت فشارها کاهش یابد. [(img)|1031452474541001B] در هر استخر به منظور جلوگیری از ایجاد جریان گردابی باید حداقل از دو دریچه خروجی استفاده کرد. فاصله این خروجی ها از یک دیگر حداقل دو متر و از دیواره های جانبی سه متر بوده و سرعت جریان آب در خروجی لوله های مکش نباید از (98fpm)0.5 m/s بیشتر باشد. علاوه براین، به منظور گردش بیشتر آب در کاسه استخر، و جلوگیری از ایجاد جریان گردابی در خروجی های اصلی کف استخر، می توان از دو یا چند دریچه کوچک خروجی بر روی دیواره ها استفاده کرد. قطر لوله های متصل به این دریچه ها را معمولا 3 in در نظر می گیرند. [(img)|1031457835541001B]تعداد و موقعیت مجاری خروجی آب

 بررسی خواص شیمیایی آب استخر

12نظر

بررسی خواص شیمیایی آب استخر

,رعایت این محدوده تقریبا در تمام استانداردها مورد تایید قرار گرفته است؛ اما مسئله اصلی در استخرها چگونگی دستیابی به این محدوده، روش ثابت نگه داشتن غلظت مواد شیمیایی موجود در آب و ایجاد تعادل بین آنها بدون برهم زدن تعادل سایر اجزای موجود در آن می باشد. آب در حقیقت یک حلال است، که مواد معدنی و آلی را در خود حل می کند. آبی که از نظر شیمیایی در تعادل باشد، نه خورنده (اسیدی) است و نه تولید رسوب (بازی) می کند. از سوی دیگر عدم توازن شیمایی سبب رشد میکروارگانیزم ها (جلبک ها، قارچ ها و باکتری ها)، تغییر رنگ و بوی آب، افزایش خواص خورندگی و آسیب رسیدن به سازه و تجهیزات بنا می شود. عوامل متعددی در ایجاد تعادل شیمیایی آب، به صورت مستقیم یا غیرمستقیم دخیل هستند؛ اما پنج عامل از مهم ترین این پارامترها به شرح ذیل می باشد: • PH آب (محدوده متداول7.4-7.6) • میزان قلیایی بودن آب (محدوده متداول: 80-150ppm) • سختی آب (محدوده متداول: 200-400ppm) • مقدار کل ذرات جامد محلول در آب یا TDS کم تر از 1000ppm دمای آب، سرعت باد، نرخ تبخیر آب، بار ناشی از حضور شناگران ,محدوده ایده آل PH آب استخر و جکوزی بین 7.4-7.6 است. پایین بودن مقدار PH آب نشانه اسیدی بودن آن است، که علاوه بر خوردگی سازه و تجهیزات، سبب تورم پوست و چشم شناگران می شود. در این حالت محلول کلر اضافه شده به آب سریع تر تجزیه شده و خاصیت ضدعفونی کنندگی خود را از دست می دهد. از سوی دیگر، بالا بودن میزانPH آب به معنای قلیایی بودن آن است که موجب کدر شدن آب و ایجاد رسوب در کف استخر و داخل تجهیزات خواهد شد. بنابراین با توجه به موارد فوق حفظ PH آب در محدوده یاد شده از مهمترین عوامل حفظ کیفیت آب در محدوده مطلوب می باشد. اضافه کردن مواد قلیایی مانند کربنات کلسیم، سبب افزایش مقدار PH آب و افزودن مواد اسیدی همچون اسید هیدروکلریک سبب کاهش PH آب و اسیدی شدن آن می شود. ساخت استخرPH آب,یکی دیگر از پارامترهایی که در سنجش خواص شیمیایی آب استخرها در نظر گرفته می شود، میزا قلیایی بودن آب آنها است. تنظیم این عامل در محدوده ای قابل قبول، مانع از ایجاد نوسانات شدید و تغییرات ناگهانی در مقدار PH آب خواهد شد. در هرصورت، مقدار مناسب مواد قلیایی موجود در آب 80-150 ppm می باشد. اگر غلظت این مواد کمتر از 80ppm باشد، حتی بالا بودن PH آب، مقدار اسید اضاففه شده بیش از حد معمول بوده و در صورتی که بیش از 200ppm باشد تنظیم PH در محدوده ای متداول بسیار دشوار خواهد بود. به هر حال پیش از تنظیم مقدار PH لازم است غلظت مواد قلیایی موجود در آب سنجیده شود. میزان قلیایی بودن آب,سختی آب یا سختی کلسیم، معیاری از مقدار یکی از مواد بازی (مانند کلسیم) موجود در آب است که مقدار اضافی آن از حالت محلول خارج شده و روی جداره، کف و داخل دستگاه های گردش آب رسوب می کند و سبب خوردگی آنها می شود. سختی آب مهمترین عامل تشکیل رسوب در دیگ های بخار، مبدل حرارتی، برج های خنک کننده و تجهیزات سیسستم گردش آب می باشد. بهترین روش برای کاهش سختی، استفاده از دستگاه های سختی گیر است. علاوه براین، تعویض بخشی از آب قدیمی تر استخر یا جکوزی کمک شایانی به کنترل مقدار سختی آب خواهد کرد. در مقابل، کاهش بیش از حد سختی آب، سبب آسیب دیدن روکش ها، رنگ ها و پوسته بتنی خواهد شد. مقدار متداول سختی آب ناشی از کلسیم برای استخرها بین 200-400 ppm و برای جکوزی ها بین 150-250 ppm می باشد. البته این عامل به شرایط آب و هوایی محیط نیز بستگی دارد. نحوه عملکرده دستگاه سختی گیر به این صورت است که: رزین کاتیونی دستگاه، سولفات ها و کلرورهای کلسیم و منیزیم آب را با سدیم تعویض کرده و آب سخت را به آب نرم تبدیل می کند. هر ستون سختی گیر دارای بک لایه شن درشت کوارتز در کف مخزن و سپس یک لایه شن ریز کوارتز و در نهایت لایه نهایی شامل رزین می باشد که بزرگ ترین لایه است. آب پس از عبور از این لایه ها سختی گیری شده و آب نرم به سمت مصرف کننده هدایت می شود. ساخت استخر سختی آب,درجه یا ظرفیت دستگاه سختی گیر را بر حسب گرین 1 lb) به 7000) مشخص می کنند که به صورت زیر قابل محاسبه است: روش اول: 15.45 * زمان کارکرد (hr) * سختی آب (ppm) * دبی آب عبوری (m3/hr) = ظرفیت سختی گیر (Grain) روش دوم: ((ppm)آب سختی*V(gal))/17.1 = ظرفیت سختی گیر(Grain) تعیین ظرفیت سختی گیر,معیاری است از تمامی ذرات و اجزای موجود در آب که با گذر از فیلتر نیز از آن تفکیک نشده اند و شامل سیانورات، ترکیبات کلر، چربی ها و آلودگی می باشد. اصلی ترین عامل افزایش غلظت ذرات جامد محلول در آب، تبخیر آب استخر است. به طور معمول غلظت ذرات جامد محلول در آب تغذیه استخرها تقریبا300ppm است که با افزودن مواد شیمیایی به آن تقریبا 400ppm به این مقدار افزوده می شود. به طور سر انگشتی در هر سال 300ppm دیگر به واسطه تبخیر آب استخر و به جا ماندن رسوبات در کف آن به این مقدار اضافه می شود هنگامی که غلظت مواد جامد محلول در آب به محدوده 800-1000ppm می رسد به منزله آن است که زمان تعویض آب استخر فرا رسیده است. در هر صورت غلظت اسن ذرات تحت هیچ شرایطی نباید به اندازه ی 1000ppm بیشتر از مقدار آن در هنگام راه اندازی اولیه باشد. در جکوزی ها به دلیل دمای بالاتر آب و افزایش نرخ تبخیر و همچنین بیشتر شدن بار ناشی از حضور شناگران به واسطه ی تعریق، چربی روی پوست و... این عامل اهمیت بیشتری پیدا می کند و میزان غلظت ذرات سریع تر افزایش می یابد. ساده ترین و بهترین روش برای کاهش مقدار ذرات جامد محلول در آب تعویض بخشی از آب استخر با آب تازه است.ذرات جامد محلول در آب

ثبت نظر کاربران
کد امنیتی